چند جا دیدم و خواندم که هزینه این فیلم کمتر از سه میلیون دلار بوده است. یعنی در حدود دو و نیم میلیون دلار. در مورد آواتار شنیده ام علی رغم جلوه های ویژه عالی از لحاظ بازیگری و داستان حرفی برای گفتن ندارد. من هم با این فیلم ها میانه خوشی ندارم. مثلا ارباب حلقه ها را به غیر از قسمت اولش بقیه ش را حاضر نشدم ببینم. یا امثال هری پاتر، جنگ ستارگان فیلم هایی نیست که من را راضی کند و معمولا وقتم را بابتش تلف نمی کنم. فیلم های کم خرج و مستقل که در آن ایده های کارگردانی و فیلمنامه و همچنین بازی بازیگران مهمترین نکته مثبتش باشد را بیشتر می پسندم. فکر کنم آکادمی اسکار هم در راستای سلیقه امثال من عمل کرده است و بنابراین من بابت این موضوع ناراحت نیستم. آواتار را هم بابت همین دیدگاهم هنوز ندیده ام. شاید هیچ وقت هم حاضر به تماشایش نشوم!

زمانی که درک فیلم های اینچنینی سخت است چه طور می توان قبول کرد که امثال ارباب حلقه ها یا آواتار نجات دهنده سینما خواهند بود. پس با این حساب بسیاری از فیلم های دهه هفتاد که در عین کم خرج بودن به اسطوره های تاریخ سینما بدل شده اند هم چوب لای چرخ صنعت سینما هستند!!! فیلم های تحسین شده ای چون پرواز بر فراز آشیانه فاخته، راننده تاکسی و قبل تر از آن اتوبوسی به نام هوس و... تا ابد در تاریخ سینما جاودانه خواهند ماند. بدون جلوه های ویژه آنچنانی. اما فیلمی نظیر جنگ ستارگان هر چه از تاریخ ساختش می گذرد با توجه به اینکه مبتنی بر جلوه های ویژه است بیشتر مضحک به نظر می رسد. چون طی این سال ها پیشرفت در زمینه جلوه های ویژه بسیار سریع بوده است.
به نظرم امثال فیلم قفسه درد بیشتر از آواتار در تاریخ سینما باقی می مانند چون تجربه هم این را ثابت کرده است.
در خصوص مثال لورنس عربستان به نظرم مثال درستی نیست. چون فضای واقعی آن فیلم تفاوت های عمده ای با موجودات و شخصیت های عجیب و غریب فیلم های علمی تخیلی دارد. به طور مثال گلادیاتور سعی داشت تا به آن سمت پیش رود و اگر فیلمسازان جدید در این زمینه تلاش کنند اتفاقا خیلی بهتر از ساخت فیلم های بی سر و ته و مبتنی بر جلوه های ویژه است من که به شخصه از ساخت فیلم های عظیم تاریخی شدیدا استقبال می کنم و آنها را به فیلم های تخیلی که معمولا چیزی ازشان دستگیرم نمی شود ترجیح می دهم.

برایم جالب است من و سوسیالیسم! نمی دانم این گناه است که من فیلم های کم خرج را به فیلم های پر خرج ترجیح می دهم. مثلا در میان فیلم های اسپیلبرگ فیلم نجات سرباز رایان فیلمی ماندگار و به یاد ماندنی است البته آنقدرها هم کم خرج نیست. اما فیلمنامه درست و حسابی دارد در مقایسه با فیلمی تفریحی مثل پارک ژوراسیک که همان یکبار دیدنش هم زیادی است. لحظات حسی این نوع فیلم ها را ترجیح می دهم به 1000 تا ارباب حلقه ها و یا هری پاتر که تحمل نیم ساعتش هم از حوصله من خارج است. به هر حال این سلیقه است. فیلم اخراجی ها هم خیلی پر فروش بود، مردم محمد رضا گلزار را هم خیلی دوست دارند برای همین برای فیلم جدیدش صحبت از دستمزد بالای صد میلیون تومان است. اما آیا اینها هنر است؟ یا فیلم تنها دوبار زندگی می کنیم؟ که با آن اکران محدود شاید 50 میلیون تومان هم نفروخته باشد. گلزار را خیلی از دخترها ببینند غش می کنند یا مهناز افشار هم در میان آقایان کلی کشته و مرده دارد اما نگار جواهریان را خیلی ها در خیابان ممکن است ببینند و اصلا نشناسند!
فیلم هندی هم هنوز خیلی طرفدار دارد. بودن در عالم مطبوعات این دردها را ملموس تر می کند که اگر روی یک مجله عکس شاهرخ خان بزنی بیشتر فروش می کند تا عکس مثلا رضا کیانیان!
با این حساب باید به تحسین فیلم هندی بپردازیم؟ بگوییم فیلم های هنری حرفی برای گفتن ندارند و چوب لای چرخ سینماست!!! سینما اول هنر است بعد صنعت. چرا هنوز بازیگران قدرتمند را دوست داریم چرا هنوز امثال جک نیکلسون، رابرت دونیرو و آل پاچینو رنگ کهنگی نمی گیرند اما کسی حتی اسم بازیگران این فیلم های عظیم و پر خرج را به درستی به یاد ندارد؟
چرا اسکورسیزی، کاپولا و رومن پولانسکی اسطوره شدند. در دوره جدیدتر جیم جارموش تارانتینو دیوید فینچر و خیلی کارگردانان دیگر که فیلم های نه چندان پر خرج می سازند. مثلا فیلم هفت با هزینه 15 میلیون دلاری هیچگاه رنگ کهنگی نخواهد گرفت و 10 سال پس از ساخت نمی توان گفت قدیمی شده است. آیا فیلم های کیشلوفسکی که برخی از آنها به عنوان سینمای ناب یاد می کنند رنگ کهنگی خواهد گرفت؟ هنوز هم می توان از این فیلم کلی آموخت و از آن لذت برد. در کلاس های فیلمسازی هم معمولا این نوع فیلم ها مورد توجه هستند نه آن فیلم های پر زرق و برق. فوش یک فیلم ملاک خوب بودن نیست. این اسارت در سلیقه عام شدن برای کسی که از نگاهی دیگر به سینما نگاه می کند یک آفت است. البته این هم نظر من است.